Χριστίνα Λιναρδάκη

Δεν ξέρω γιατί επιμένουν να με αποκαλούν ποιήτρια. Δεν γράφω ποίηση πια και, όταν έγραφα, δημοσίευα μόνο σε λογοτεχνικά περιοδικά. Είναι πολύ δύσκολο για μια γυναίκα να γράφει και ταυτόχρονα να εργάζεται, να είναι σύζυγος και  μητέρα - η εξίσωση  είναι πρακτικά αδύνατη. Γι' αυτό δεν είναι ίσως να απορεί κανείς που το σημειωματάριο που κουβαλώ πάντα μαζί μου για να μπορώ να συγκρατώ τις εμπνεύσεις μου χρόνο με τον χρόνο μένει όλο και περισσότερο κενό. Όταν κανείς κατακλύζεται από χιλιάδες μηνύματα και αιτήματα όλη μέρα, δεν μπορεί εύκολα να ξεχωρίσει σε ποιο από όλα πρέπει να δώσει προσοχή, ποιο απ’ όλα είναι η πιθανή μήτρα που θα δώσει ζωή σε ένα ποίημα.

Από το να γράφω για να γράφω λοιπόν, προτίμησα να μη γράφω καθόλου. Προς το παρόν τουλάχιστον. Όμως εξακολουθώ να διαβάζω  ποίηση – μανιωδώς. Είναι σπουδαία υπόθεση να βρει κανείς έναν στίχο να ακουμπήσει την ψυχή του, να πάρει εκεί μια ανάσα, να κατανοήσει κάτι που τον αφορά. Δυστυχώς οι περισσότερες σύγχρονες συλλογές που διαβάζω είναι, κάπως σαν το σημειωματάριό μου, κενές κι αυτές. Δεν έχουν ουσία, δεν έχουν βάθος, δεν είναι γραμμένες καλά. Οι περισσότεροι σύγχρονοι Έλληνες ποιητές μπαίνουν μέσα σε ένα κέλυφος που δεν είναι καν δικό τους και ανακυκλώνουν τετριμμένες ιδέες, κοινοτοπίες, στομφώδεις εκφράσεις χωρίς νόημα. 

Φταίει το self-publishing, η μέθοδος της αυτοέκδοσης ελληνιστί; Φταίνε οι καιροί; Φταίει η έλλειψη παιδείας; Δεν ξέρω. Κάπου εκεί όμως, ανάμεσα στην ελπίδα και την απελπισία των αναγνωσμάτων μου, μου ήρθε η ιδέα γι’ αυτό το blog, για ένα ανθολόγιο χωρίς εκπτώσεις για λόγους φιλίας ή κολακείας, μέσα από τη ματιά τη δική μου, της Κρις Λιβανίου και παλιότερα και του Ηλία Θ. Παππά. Μακάρι να βρείτε κι εσείς εδώ κάτι να ακουμπήσετε την ψυχή σας πάνω του, να πάρετε μια ανάσα, να κατανοήσετε κάτι που σας αφορά…



Χριστίνα Λιναρδάκη



Η Χριστίνα Λιναρδάκη είναι φιλόλογος, επιμελήτρια κειμένων και μεταφράστρια. Εργάζεται ως επιμελήτρια εκδόσεων στο Κέντρο Πολιτισμού μεγάλου οργανισμού. Άρθρα, μεταφράσεις, συνεντεύξεις (από λογοτέχνες όπως η Κωστούλα Μητροπούλου, η Λένα Παππά, κ.ά.), ποιήματα και κριτικές της έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (Ομπρέλα, Έρεισμα, Πλανόδιον, Νέα Σκέψη, νέα ευθύνη), ενώ έχει συμμετάσχει ως ομιλήτρια στην παρουσίαση αρκετών βιβλίων και ποιητών. Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Ομπρέλα, μέχρι το τέλος της έκδοσης του περιοδικού. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Τη βρίσκετε στο facebook: www.facebook.com/cleareaching, στο twitter (#stigmalogou), στο instagram και στο pinterest.


7 σχόλια:

  1. Από τον τρόπο που είναι γραμμένα τα σημειώματα εδώ, βρήκα πώς υπάρχει εκείνο που λείπει στους γράφοντες κατ΄ επαγγελμα. Ο συνδυασμός της κοινής λογικής και η επαρκής ανάγνωση της ποίησης. Γιατί φαίνεται, ότι παράλληλα με το self publishing έχουν χαθεί και το μέτρο και η ουσία. Αναζητώ αποπληθωρισμό και μάλλον θα ξανάρθω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστούμε πολύ!, Εμείς εδώ δεν γράφουμε κατ' επάγγελμα, απλά τη γνώμη μας λέμε. Μεγάλη συζήτηση αυτά που γράφονται γενικά, κατ' επάγγελμα ή μη... Τα είπαμε και στην πρώτη μας εκδήλωση "Πού εξαφανίστηκε η ποίηση" τον περασμένο μήνα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΝΑ.

    ΑΝΟΥΣΙΑ ΚΛΙΣΕ ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ, ΤΟΣΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ.

    ΑΥΤΟ ΤΟ, ΝΑ ΒΡΩ ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ ΝΑ ΑΚΟΥΜΠΙΣΩ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΜΕ ΑΓΓΙΖΕΙ.

    ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΔΩ ΠΩΣ ΘΑ ΣΑΣ ΣΤΕΙΛΩ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΗ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΡΡΕΟΥΝ ΑΠΟ ΕΜΠΕΙΡΙΑ.........................

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. σωστά το είπατε, σημειωματάρια και ημερολόγια, φυσικά η έλλειψη Παιδείας θεωρώ είναι το πιό βασικό, έλλειψη ψυχικής καλλιέργειας και τόσα άλλα ! φτωχό λεξιλόγιο ανούσια κλισέ όπως είπε ο κύριος επάνω...η ποίηση είναι τάλαντο, δεν το έχουν όλοι αυτό το χάρισμα, ο ποιητής είναι ο διαφορετικός άνθρωπος, η πεζή πραγματικότητα τον σκοτώνει...δεν γράφει, δημιουργεί, δεν είναι χτίστης του λόγου, είναι αρχιτέκτονας και διακοσμητής και ζωγράφος και ψυχογράφος και αγιογράφος και φωτογράφος και όλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ",,, στομφώδεις εκφράσεις χωρίς νόημα.."
    Πότε θα μάθουμε να μιλάμε απλά μέσα απ' την καρδιά μας ;
    Είναι που την ξεχάσαμε τη γλώσσα της από τα γεννοφάσκια μας σχεδόν.
    Ποτέ δεν είναι όμως αργά για να τη θυμηθούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θεωρώ πως το γράψιμο δεν είναι μόνον εκτόνωση, ψωνισμός ή οτιδήποτε τέτοιο. Η πραγματική ανάγκη για γράψιμο έρχεται απο μέσα μας αλλά και εκ των συνθηκών. Έκανα δύο χρόνια να γράψω έστω και μια στροφή και τέσσερεις μέρες για να γράψω είκοσι δύο μονοθεματικά ποιήματα τετράστροφα και το κυριότερο για μένα ΕΜΜΕΤΡΑ, την νέα μου ποιητική προσπάθεια. Το καλό γράψιμο, είναι μια καλοήθης αρρώστια εφόσον οι συνθήκες ωριμάσουν, δεν το βρίσκουμε αλλά μας βρίσκει αυτό όποτε υπάρξει η ανάγκη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή