Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Σφηνάκια Ιουλίου και καλό καλοκαίρι

"Ρου" της Μαριαλένας Σπυροπούλου


Στην αρχή τράβηξε το ενδιαφέρον μου ο τίτλος, δεν μπορούσα να τον καταλάβω, έτσι ξεκίνησε το διάβασμα. Ρου είναι το όνομα και πιο συγκεκριμένα το υποκοριστικό της ηρωίδας, παραπέμπει όμως ταυτόχρονα και στη ροή της ζωής της, που μετά από ένα ισχυρό σεισμό θα δεχτεί ένα τσουνάμι αλλαγών, τη μία πιο τρομακτική από την άλλη και θα προσπαθήσει να ισορροπήσει.

Υπάρχει αποσπασματικότητα, ειδικά στο πρώτο μισό του βιβλίου, που δεν αφήνει να εδραιωθούν οι βάσεις της κατανόησης του κειμένου, όμως όταν αυτό στη συνέχεια βελτιώνεται, η πλοκή και η κινηματογραφική ματιά της ηρωίδας κερδίζουν τον αναγνώστη, εξάπτοντάς του την περιέργεια και το κυριότερο την συμπάθεια και την κατανόηση.

Η Μαριαλένα Σπυροπούλου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα φιλμ νουάρ στις κομβικές σκηνές μέσω του φωτισμού των συναισθημάτων αλλά και της αποσπασματικής αφήγησης: φωτίζει αρχικά τις γενικές γραμμές της ιστορίας και επανέρχεται αργότερα για να δώσει τις λεπτομέρειες ακριβώς την στιγμή που θα παίξουν τον καταλυτικό τους ρόλο. Τα γεγονότα δεν είναι απόλυτα πιστά στην χρονολογική τους σειρά, μετακινούνται λίγο μπρος-πίσω αυθύπαρκτα σχεδόν, για να επιτρέψουν στον αναγνώστη μια πιο σφαιρική προσέγγιση, για να του δώσουν μια συνολική –αν και συχνά διακεκομμένη- εικόνα των κινήτρων και των συμπεριφορών.

Για την ηρωίδα που αναγκάζεται ξαφνικά να επιβιώσει σε μια εντελώς καινούρια πραγματικότητα, τα ερεθίσματα της πρωτεύουσας θα αποδειχτούν ταυτόχρονα εφαλτήριο και πηγή αγωνίας. Θα επιχειρήσει να βρει τον εαυτό που θέλοντας και μη έμεινε στο νησί αλλά και την καινούρια εκδοχή του, αυτή μιας γενναίας γυναίκας, έτοιμης να μπει ξανά στην αρένα. Και αυτή τη φορά με τον αέρα του νικητή: οι παλιοι λογαριασμοί έχουν κλείσει.

Κρις Λιβανίου



"Το ξένο φως" του Χρήστου Μαρτίνη

Τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα συμβαίνουν στον χώρο ανάμεσα. Ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, το δόσιμο και την απάρνηση, το φως και το σκοτάδι. Στον χώρο ανάμεσα τοποθετεί τη συλλογή του και ο Χρήστος Μαρτίνης, ο οποίος επιστρέφει ολοένα στον ήλιο, που περιγράφεται διαδοχικά ως βαρύτατος, παράλυτος, σφαγιασμένος και απάνθρωπος. Άλλωστε το φως του δεν είναι εγγενές της Γης, είναι ξένο, όπως λέει και ο τίτλος της συλλογής. Είναι κάτι ξένο που φοράει τον μανδύα του οικείου, όπως το σώμα μας που δεν είναι παρά ένα σύνολο από στοιχεία τα οποία μπορούν να αφαιρεθούν με την ίδια ευκολία που αποσυναρμολογείται ένα μηχάνημα. Το σώμα είναι κάτι άλλο, κάτι ξένο από την ύπαρξη, κάτι που ο ποιητής δεν αισθάνεται δικό του και αυτό σε μία συλλογή όπου το ζήτημα της ιδιοκτησίας ανάγεται σε προσδιοριστικό στοιχείο ταυτότητας. 

Εκπληκτικό στο τέλος το παράρτημα «του καταραμένου» που δανείζεται από τα δημοτικά τραγούδια για να αφηγηθεί, με συγκλονιστικό τρόπο, έναν παλιό θρύλο της Αρκαδίας.




"Οδοιπόρος μιας εποχής" του Διονύση Κ. Μαγκλιβέρα

Στο νέο του βιβλίο που, όπως και τα προηγούμενα περιέχει δοκίμια με προβληματισμούς γύρω από μείζονα και ελάσσονα θέματα της ζωής των Ελλήνων, ο Διονύσης Μαγκλιβέρας αναπτύσσει τις σκέψεις του σε τρεις θεματικές ενότητες με τίτλους "στον κόσμο των πολιτών", "ο άνθρωπος κι ο χώρος" και "θέματα λογοτεχνίας".

Από την πρώτη ενότητα δεν λείπουν οι αναφορές στην εποχή των μνημονίων, στη μετάβαση από τον υπαρκτό σοσιαλισμό στον υπαρκτό καπιταλισμό, στην έλλειψη αξιοκρατίας και τη συνακόλουθη φαλκίδευση που υφίσταται η επαγγελματική σταδιοδρομία των Ελλήνων, αλλά και την έλλειψη συνέπειας, ενώ αίσθηση προκαλούν τρία δοκίμια περί λόγου και σιωπής. Στη δεύτερη ενότητα, ο συγγραφέας ασχολείται με πιο φιλοσοφικά ζητήματα, όπως αυτό της απώλειας, οι ανθρώπινες σχέσεις, η ερήμωση κεντρικών αθηναϊκών δρόμων που αντανακλά μια άλλου είδους ερήμωση κ.ο.κ. Η τρίτη ενότητα επιχειρεί απαντήσεις σε ερωτήματα όπως "τι είναι λογοτεχνία", "τι είναι συγγραφέας", "τι είναι δοκίμιο", αλλά και τι συνιστά ορθή λογοτεχνική κριτική.

Το μεγάλο ατού του βιβλίου είναι η γλώσσα του, απλή, βατή και κατανοητή, αλλά ταυτόχρονα γλαφυρή και ελκυστική.


Χριστίνα Λιναρδάκη



Και μετά από αυτά τα τελευταία καλοκαιρινά σφηνάκια, το στίγμαΛόγου κλείνει για διακοπές! Καλές βουτιές σε όλους και θα τα πούμε ξανά εδώ στις 11 Σεπτεμβρίου!




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου