Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Best of 2012-2014

Καθυστερημένα, είναι η αλήθεια, σας παραδίδουμε λίγο πριν από την εκπνοή του χρόνου τη λίστα των συλλογών που ξεχωρίσαμε τα τελευταία τρία έτη, με τη σημείωση ότι η λίστα για το 2014 είναι ακόμη ημιτελής, αφού θα συνεχίσουμε και το 2015 να διαβάζουμε ποιητικά βιβλία που εκδόθηκαν το 2014!


TOP ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ 2012

1. Γιάννης Στίγκας, «Ο δρόμος μέχρι το περίπτερο» εκδ. Μικρή Άρκτος
2. Κυριάκος Συφιλτζόγλου «Μισές αλήθειες» εκδ. Μελάνι
3. Λίλιαν Μπουράνη «Ερώματα», εκδ. Μανδραγόρας
4. Χρήστος Αρμάντο Γκέζος «Ανεκπλήρωτοι φόβοι», εκδ. Πολύτροπον
5. Χάρης Μελιτάς «Παράσταση ήττας», εκδ. Μανδραγόρας



TOP ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ 2013

1. Αντώνης Ζέρβας «Μερησαήρ Μερησαήρ» εκδ. Μελάνι
2. Έλσα Κορνέτη «Ο λαίμαργος αυτοκράτορας και ένα ασήμαντο πουλί» εκδ. Σαιξπηρικόν
3. Δήμητρα Αγγέλου «Στάζουν μεσάνυχτα» εκδ. Μελάνι
4. Νίκος Δόικος «Απόδειπνο για PIGS» Οι εκδόσεις των φίλων
5. Μαρία Κουλούρη «Μουσείο άδειο» εκδ. Μελάνι
6. Δημήτρης Πέτρου «Α΄ παθολογική» εκδ. Μικρή Άρκτος



TOP ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ 2014 (μέχρι στιγμής)

1. Κατερίνα Ζησάκη «Ιστορίες απ’ το ονειροσφαγείο» εκδ. Μανδραγόρας
2. Γιάννης Στίγκας «Βλέπω τον κύβο Ρούμπικ φαγωμένο» εκδ. Μικρή Άρκτος


Καλές αναγνώσεις και Ευτυχισμένο 2015! 


ΥΓ. Ένα "βαρόμετρο" ποιητικών συλλογών που αρέσουν σε εμένα προσωπικά μπορείτε να βρείτε στον συναφή πίνακά μου στο pinterest.

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Η ποίηση του Άμαρτζιτ Τσάνταν

"Είναι πράγματι παράδοξο, πώς κανείς είναι αληθινά δημιουργικός, όταν είναι αληθινά μόνος. Από το έργο του γίνεται προφανές ότι ο Άμαρτζιτ Τσάνταν βιώνει βαθιά μοναξιά, τη μοναξιά της απομόνωσης που γίνεται συντροφιά του ερημοπόλιδος, εκείνου που έχει αποκοπεί από τις ρίζες του, κρατώντας τις φυλαγμένες μόνο σαν ανάμνηση στο βάθος της καρδιάς και του μυαλού του".

Αυτά έγραφα το 1998 για τον Άμαρτζιτ Τσάνταν σε κείμενό μου που συνοδευόταν από λίγα ποιήματά του, μεταφρασμένα από τον Ανδρέα Πιτσιλλίδη, και δημοσιεύθηκε στα λογοτεχνικά περιοδικά "Οδός Πανός" και "Έρεισμα".

Από τότε γνωρίζω την ποίηση του Άμαρτζιτ, δηλ. 16 χρόνια τώρα. Μου τη σύστησε ο Ανδρέας, σε μια από τις επισκέψεις μου στο Λονδίνο. Ήταν έρωτας κεραυνοβόλος τότε, ένας έρωτας που εξελίχθηκε σε αίσθημα διαρκείας και ολοένα ωρίμαζε, καθώς ωρίμαζε η ματιά μου και ταυτόχρονα και η ποίηση του Άμαρτζιτ.

Πριν από μερικούς μήνες, στις αρχές του καλοκαιριού, μου έστειλε την (αδημοσίευτη ακόμη και σήμερα) συλλογή του Suchness για να το πω τη γνώμη μου. Τη λάτρεψα και αυτή και αποφάσισα να κάνω επιτέλους κάτι πιο συντεταγμένο από ένα αφιέρωμα σε ένα λογοτεχνικό περιοδικό για το έργο του. Δεν είναι μόνο ότι ο Άμαρτζιτ είναι καλός ποιητής, είναι ότι είναι και μεγάλος φιλέλληνας. Το αποδεικνύουν αυτό οι μεταφράσεις του του Ρίτσου στα παντζάμπι, καθώς και το ποίημά του "Το αύριο", το οποίο έγραψε μετά την παρακολούθηση της ταινίας του Θεόδωρου Αγγελόπουλου "Μια αιωνιότητα και μια μέρα".

Τις αρετές της ποίησής του και όχι τη φιλελληνικότητά του, όμως,  εκτίμησαν ο Κώστας Κρεμμύδας των εκδόσεων Μανδραγόρας και η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, η οποία βγήκε από τον δρόμο της για να γράψει το εισαγωγικό σημείωμα στην έκδοση, αφού δεν μεταφράσαμε με τον Ανδρέα από τα παντζάμπι, αλλά από τα αγγλικά: "την ουσιαστική λιτότητα της ποίησης του Άμαρτζιτ Τσάνταν έχει και η μετάφραση στα ελληνικά της Χριστίνας Λιναρδάκη και του Ανδρέα Πιτσιλλίδη, που με απλά βήματα σε οδηγεί στις δύσκολες ανηφόρες της λέξης. Έτσι κι αλλιώς "ο άνθρωπος αφήνει τις πατημασιές του όπως και να'χει/ στη γη/ στο διάστημα /στη σελήνη"." Νωρίτερα στο σημείωμά της εκφράζει τις επιφυλάξεις της όσον αφορά το να κρίνει τη μετάφραση από μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική του ποιητή.

Με τον Ανδρέα, τον αγαπημένο μου θείο Ανδρέα, λοιπόν, μεταφράσαμε, επιμεληθήκαμε, διαγράψαμε, ξαναμεταφράσαμε... Ζητήσαμε από τον Άμαρτζιτ να μας διευκρινίσει κάποια σημεία που ήταν ασαφή στην αγγλική μετάφραση ή στα αγγλικά πρωτότυπα (ορισμένα ποιήματα τα έγραψε κατευθείαν στα αγγλικά). Κατανοήσαμε ότι η μητρική γλώσσα του ποιητή, τα παντζάμπι, περιλαμβάνει ασάφειες γιατί π.χ. δεν υπάρχει άρθρο, ούτε οριστικό ούτε αόριστο, και κάποιες λέξεις μπορεί να χρησιμοποιούνται πότε σαν ουσιαστικά και πότε σαν επιρρήματα, πράγμα που δημιουργεί προβλήματα στη μετάφραση προς οποιαδήποτε δυτική γλώσσα. Στη συνέχεια σημειώσαμε πολύ προσεκτικά κάποιες παρατηρήσεις της κυρίας Ρουκ στη μετάφραση και υιοθετήσαμε τις περισσότερες. Είναι αυτονόητο ότι ο Κώστας Κρεμμύδας έγινε παραλήπτης δεκάδων κυμάτων διορθώσεων. Και πάλι ξέφυγαν λαθάκια στην έκδοση, αλλά ίσως τελικά αυτό να είναι αναπόφευκτο.

Το βασικότερο εφόδιό μας στη μετάφραση των ποιημάτων όμως ήταν ότι πραγματικά τα αγαπήσαμε και ότι εκτιμούμε ειλικρινά τον Άμαρτζιτ και το έργο του στο σύνολό του. Ευχαρίστως θα του έλεγα, για παράδειγμα, αυτό που του έγραψε ο Τζων Μπέρτζερ σε ένα σημείωμα που δημοσιεύει ο Άμαρτζιτ στο site του: "May I hold both your hands?". I gladly would, anytime.

Χριστίνα Λιναρδάκη

Ακολουθούν μερικά ποιήματά του από το βιβλίο Φόρεσέ με:

ΤΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΚΑΙ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Δυσκολευόταν να φωτογραφίσει το πουκάμισο ενός ανθρώπου
     που γεννήθηκε για να μην πεθάνει ποτέ.
Το εύθραυστο λείψανο ενός ονείρου.
Το δίπλωσε νευρικά,
σ' ένα μεγάλο φύλλο λευκού χαρτιού στο δάπεδο της αυλής κάτω απ' το γιασεμί.
Χρώμα χωμάτινο είχε σαν το σώμα της ψυχής ή μήπως ήταν η ίδια η ψυχή.
Βαστούσε ακόμη τη ζεστασιά του κορμιού κι η τσέπη του ήταν γεμάτη χτυποκάρδια.
Τη στιγμή που πατούσε το κουμπί,
     ένα άνθος γιασεμιού έπεσε μες στο κάδρο.

(The skirt and the flower, ανέκδοτο. Το ποίημα αναφέρεται στον Μπαγκάτ Σινγκ, ήρωα της Ινδίας, που απαγχονίστηκε το 1931 σε ηλικία 24 ετών).


ΚΑΡΤ ΠΟΣΤΑΛ ΑΠ΄ ΤΗ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ

Η άγκυρα αναπαύεται νωθρά, σαν κροκόδειλος, στην ακτή.
Τι τεράστιες ποσότητες χρόνου
τι αποχαιρετιστήρια νεύματα έχει καταβροχθίσει και τα 'χει κάνει δικά της.
Σύντομα η γοργόνα θα σκίσει το στομάχι της άγκυρας
με το διψασμένο της μαχαίρι, θα πάρει μια ζωογόνο ανάσα,
θα σκαρφαλώσει στο πουλί που φτεροκοπά και θα χαθεί στα σύννεφα.

Η βροχή θα χύσει την υγρασία της,
το νερό θα διψάσει για νερό.

(Postcard from Stockholm, από την ανέκδοτη συλλογή Suchness)


ΦΟΡΕΣΕ ΜΕ

Φόρεσέ με
θέλω να τριφτώ σ' όλα τα μέρη του σώματός σου
κάνε με κολιέ σου
θέλω να είμαι κοντά στον λαιμό σου.

Φόρεσέ με
όπως ο ήχος επενδύεται με τη λέξη,
όπως ο σπόρος περιβάλλεται με τη φλούδα,
όπως το βιβλίο σκεπάζεται με το άγγιγμα των χεριών,
όπως η θάλασσα τυλίγεται με τον ουρανό
όπως ο Θεός ενδύεται τους κόσμους.
Φόρεσέ με

(Wear me, από τη συλλογή Sonata for Four Hands)


ΤΟ ΑΥΡΙΟ

Το αύριο είναι μια αιωνιότητα και μια μέρα.
Το αύριο θα κρατήσει περισσότερο
μετά θα 'ρθει μια λευκή νύχτα.
Το αύριο είναι ένα παθιασμένο φιλί.
Το αύριο είναι ό,τι δεν είναι παρόν.
Το αύριο είναι ένα όνειρο που θα μοιραστούμε
         μέσα σε μια στιγμή.
Το αύριο είναι ένα λουλούδι έτοιμο να ανθίσει
         στα κρυφά.
Το αύριο είναι η μέρα που όλα τα ρολόγια θα διαλυθούν.
Ό,τι πρόκειται να συμβεί είναι το αύριο.
Το αύριο είναι ο θάνατος.
Το αύριο είναι η ζωή.

(Tomorrow, από την ανέκδοτη συλλογή Suchness - ο Άμαρτζιτ Τσάνταν το έγραψε μετά την παρακολούθηση της ταινίας του Θεόδωρου Αγγελόπουλου "Μια αιωνιότητα και μια μέρα")


Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

"Φόρεσέ με" του Άμαρτζιτ Τσάνταν σε μετάφραση Χ.Λιναρδάκη-Α.Πιτσιλλίδη

Άμαρτζιτ Τσάνταν, Φόρεσέ με
Ποιήματα του Ινδού ποιητή που ζει στο Λονδίνο και γράφει στη διάλεκτο παντζάμπι 
Επιλογή-μετάφραση Χριστίνα Λιναρδάκη- Ανδρέας Πιτσιλλίδης 
Εισαγωγή Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Έργο εξωφύλλου Φαίδων Πατρικαλάκις 
σελ. 56, τιμή 6,39 συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ


Το αύριο είναι ο θάνατος
Το αύριο είναι η ζωή

Σ’ αυτή τη χώρα ο ξένος χάνει την αίσθηση του προσανατολισμού.
Παραμένει ανήξερος χαμένος στις σκέψεις του.
Φοράει παπούτσια παντζάμπι με το κοστούμι και το γιλέκο του.
Σ’ αυτή τη χώρα ο ξένος εξακολουθεί να κοιτάζει τη φωτογραφία στο παλιό του διαβατήριο και τον φοβίζει η θωριά του.


Τριάντα οκτώ ποιήματα που ανθολογούνται από ποιητικές συλλογές αλλά και ανέκδοτα ποιήματα, εκ των οποίων τα τέσσερα παρατίθενται και στα αγγλικά, παρουσιάζονται στο βιβλίο του Άμαρτζιτ Τσάνταν που μόλις κυκλοφόρησε από τον Μανδραγόρα. Οι λέξεις και οι σημασίες της λέξης/ ένα νεογέννητο μωρό/ ένα νεογέννητο αστέρι/ μια φλόγα που ανάβει μια άλλη φλόγα/ ένα πουλί που πετά έξω από το κλουβί ένα αποχαιρετιστήριο φιλί […] το άγγιγμα των χεριών, η αγάπη που χωρίζει το ρήμα «αγαπώ», διαπερνούν με απλό καθαρό τρόπο την ποιητική φιλοσοφία του Ινδού ποιητή. Με τους ίδιους κώδικες απαλότητας διανθίζουν/διαχειρίζονται το υλικό τους και οι δύο μεταφραστές αποδίδοντας στην ολότητά του το ονειρικό κλίμα της έκδοσης που κοσμεί στο ίδιο μοτίβο ένας αχειροποίητος άγγελος του ζωγράφου Φαίδωνα Πατρικαλάκι.

Ο ποιητής κατορθώνει να εκφράζει την πολύπλοκη διανοητική του σκέψη απλά, αρμονικά, με φυσικότητα αναπνοής, σημειώνει στο εισαγωγικό της σημείωμα η ποιήτρια και μεταφράστρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ και συνεχίζει: «την ίδια ουσιαστική λιτότητα έχει και η μετάφραση στα ελληνικά της Χριστίνας Λιναρδάκη και του Ανδρέα Πιτσιλλίδη, που με απλά βήματα σε οδηγεί στις δύσκολες ανηφόρες της σκέψης».

Το αύριο είναι μια αιωνιότητα και μια μέρα/ Το αύριο είναι μια μέρα που όλα τα ρολόγια θα διαλυθούν, γράφει στο ανέκδοτο ποίημά του «Tomorrow» ο Τσάνταν μετά την προβολή της ταινίας του Θ. Αγγελόπουλου «Μια αιωνιότητα και μια μέρα», αποδεικνύοντας της λειτουργική επίδραση που ασκεί η τέχνη στους δημιουργούς. Και βέβαια την εσωτερικότητα των ταινιών του Έλληνα σκηνοθέτη που συχνά προσιδιάζει στην ινδουιστική φιλοσοφία και στην αναζήτηση του απόκρυφου νοήματος της ζωής που βρίσκεται πάντα στο πιο απλά φυσικά πράγματα.

Ο Άμαρτζιτ Τσάνταν γεννήθηκε το 1946. Από το 1980 ζει στο Λονδίνο. Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές και τρία βιβλία με δοκίμια στα παντζάμπι, καθώς και δύο ποιητικές συλλογές στα αγγλικά: «Being Here» (edit. The Many Press, 1993, 1995, 2005) και «Sonata for Four Hands» με πρόλογο του John Berger (edit. Arc, 2010). Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε ανθολογίες και περιοδικά στην Αγγλία, την Τουρκία, την Ελλάδα, τη Ρουμανία και τη Βραζιλία, ενώ έχει λάβει διακρίσεις στην Αγγλία, την Ινδία και τις ΗΠΑ. Ποίημά του έχει χαραχθεί, στα παντζάμπι και τα αγγλικά, σε πλάκα γρανίτη ύψους 12 μέτρων και αναρτηθεί σε πλατεία της περιοχής Slough έξω από το Λονδίνο.


Μανδραγόρας
περιοδικό για την Τέχνη και τη Ζωή
Ισμήνης & Μεγίστης Λαύρας 32, Κολωνός 104 44 tel & Fax 2108220294, 6944460494 http:/www.mandragorasmagazine.wordpress.com

ο Μανδραγόρας δημοσιεύει μόνον ανέκδοτα και μη αναρτημένα στο διαδίκτυο κείμενα


Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Η ποίηση ως ανάμνηση

Προσπαθώντας να μετριάσω τον όγκο σκόνης που κάλυπτε τα ράφια της ποιητικής βιβλιοθήκης μου, ημέρα απεργίας και περισυλλογής, περνούσα με ένα μαλακό πανάκι ένα - ένα τα βιβλία, χωρίς να τα ανοίγω, αλλά και χωρίς βιάση, ώστε να επιτρέπω κάθε φορά σε κάθε ένα να αναδύει αυτό που μου άφησε ως ανάμνηση. Ποιόν στίχο θυμάμαι, και γιατί, πότε έγινε αυτό, ποια ήμουν εγώ τότε. Με αυτή την διαδρομή ήρθε και η συνειδητοποίηση του τρόπου με τον οποίο η ποίηση βιώνεται ως ανάμνηση. Και ως ανάμνηση εδώ εννοούμε το χρονικό σημείο της ζωής μας που όλες μας οι αισθήσεις συγκεντρώνονται γύρω από συνήθως λίγους στίχους που τις ενσωματώνουν όλες και που όταν τους ανακαλούμε, βιώνουμε το ίδιο ακριβώς χωροχρονικό σημείο το οποίο τις αφύπνισε.

Το Ποίημα:

« Περπατώ μες στ’ αγκάθια μες στα σκοτεινά
σ’ αυτά που ‘ναι να γίνουν και στ’ αλλοτινά
κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη μου άμυνα
τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα»

(Οδ. Ελύτης Μαρία Νεφέλη)

Η Ανάμνηση:

Ετών 16, τα νύχια μωβ, οι στίχοι ζωγραφισμένοι στο καλοκαιρινό μπλουζάκι, το βιβλίο στο προσκεφάλι στην προσπάθεια να τους μεταφράσω σε άσκηση για το φροντιστήριο αγγλικών.


Στην ουσία της ανάμνησης δεν παίζει ρόλο η ποιότητα των στίχων. Πιθανόν και να μην ανήκουν καν σε αυτούς που ο ποιητής θα ξαναέγραφε ποτέ αν είχε την ευχέρεια να το κάνει, αλλά η ένταση του βιώματος με το οποίο συνδέονται. Ένταση της οποίας η φύση και το βάθος έχουν να κάνουν φυσικά και με τον τεράστιο παράγοντα που λέγεται ηλικία. Ποιήματα που δεν θα μας έλεγαν τίποτε στα 20 μας συγκλονίζουν στα 40. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα ίδια ποιήματα σε διαφορετικές ηλικίες διαπιστώνοντας πόσα στοιχεία αποχαιρετώ και πόσα καλωσορίζω σε κάθε φάση.

Το Ποίημα:

«Εἶπες ἐδῶ καὶ χρόνια:
«Κατὰ βάθος εἶμαι ζήτημα φωτός».
Καὶ τώρα ἀκόμη σὰν ἀκουμπᾷς
στὶς φαρδιὲς ὠμοπλάτες τοῦ ὕπνου
ἀκόμη κι ὅταν σὲ ποντίζουν
στὸ ναρκωμένο στῆθος τοῦ πελάγου
ψάχνεις γωνιὲς ὅπου τὸ μαῦρο
ἔχει τριφτεῖ καὶ δὲν ἀντέχει
ἀναζητᾷς ψηλαφητὰ τὴ λόγχη
τὴν ὁρισμένη νὰ τρυπήσει τὴν καρδιά σου
γιὰ νὰ τὴν ἀνοίξει στὸ φῶς.

(Γ. Σεφέρης, Ποιήματα, Πάνω σε μία χειμωνιάτικη αχτίνα)

Η Ανάμνηση:

Ετών 19, καλοκαίρι, Παραλία στην Αργολίδα, δύο εβδομάδες με τις βαλίτσες γεμάτες Σεφέρη, Καββαδία και Έλιοτ, αλλά κάθε βράδυ να ψιθυρίζω τους ίδιους στίχους προσπαθώντας να καταλάβω γιατί μες το καλοκαίρι ψάχνω την χειμωνιάτικη αχτίνα, και γιατί όταν τους σκεφτόμουν μύριζε πάντα θαλασσινό ιώδιο.


Και εδώ προκύπτει το ερώτημα που συνδέεται με το άρθρο. Οι στίχοι ορίζουν την ανάμνηση ή η ίδια η ανάμνηση ορίζει τους στίχους. Προσπαθώ πλην ματαίως να θυμηθώ τι ήταν πιο έντονο τη στιγμή της βίωσης. Η δύναμη των στίχων ή η δύναμη της στιγμής;

Το Ποίημα:

«Κι όμως τον έρωτα που ήθελες τον είχα να σ’ τον δώσω·
τον έρωτα που ήθελα — τα μάτια σου με το ’παν
τα κουρασμένα καί ύποπτα — είχες να με τον δώσεις.
Τα σώματά μας αισθανθήκαν και γυρεύονταν·
το αίμα και το δέρμα μας ενόησαν.
Aλλά κρυφθήκαμε κ’ οι δυο μας ταραγμένοι.

(Κ. Καβάφης, Κρυμμένα Ποιήματα, Στες σκάλες)

Η Ανάμνηση:

Ετών 22, ερωτικό γράμμα, Φθινόπωρο στον Πειραιά, ανακαλύπτοντας πως ο έρωτας έχει πολλές διαστάσεις, διάβαζα τον Καβάφη πάντα ακούγοντας Καραΐνδρου.


Κανονικά στην μνήμη μας θα έπρεπε να βρίσκονται όσα ποιήματα θεωρούνται – και τα περισσότερα είναι- εμβληματικά και σημαίνοντα, όσα η ποιότητά τους και η δύναμη γραφής τους τα κατατάσσουν στα αριστουργήματα, όμως αν τελικά το ψάξετε βαθειά δεν είναι αυτά που μας εντυπώνονται και μας συνοδεύουν, ασχέτως αν τα ανακαλούμε για να σηματοδοτήσουμε καταστάσεις ή συγκυρίες. Είναι τα άλλα τα μικρά και λιγόλογα που μένουν μαζί μας σαν φίλοι και σύντροφοι.

Το Ποίημα:

I like to wash,
the dust of this world
In the droplets of dew.

(Matsuo Basho, Haiku)

Η Ανάμνηση:

Ετών 35, διαβάζοντας χάικου στον 6χρονο γιό μου και να τον παρακολουθώ να γελάει ή να με κοιτάει έκπληκτος.


Τελικά διαβάζουμε ποίηση, συγκρίνουμε, αξιολογούμε, απαγγέλλουμε, μεταδίδουμε, αλλά στο τέλος της ημέρας, αν αναλογιστούμε την μία λέξη ή τον έναν στίχο που μας αποτυπώθηκε, μπορούμε να διακρίνουμε ποιο κομμάτι του εαυτού μας τον επέλεξε, ποιο κριτήριο κρίθηκε κρισιμότερο και σε ποια στιγμή ώστε να πετάξει παράμερα όλους τους υπόλοιπους και να κρατήσει αυτόν για παρέα. Η σημασία του ερωτήματος δεν είναι αμελητέα. Γιατί στην ουσία αυτό θα κρίνει την ποίηση που θα διαβάσουμε στο μέλλον. Κρίνουμε θεωρητικώς αντικειμενικά όμως πόσο σίγουροι είμαστε ότι η κρίση μας δεν υπόκειται στην σκιά των βιωμάτων μας? Τα δικά μου βρίσκονται με τη σειρά τακτοποιημένα στην βιβλιοθήκη – και πλέον καθαρά – περιμένοντας πότε και ποια θα ανασύρω στην επόμενη ανασκαφή…..

Αν θέλετε γράψτε στα σχόλια τον δικό σας αγαπημένο στίχο με την ανάμνηση που τον συνδέει μαζί σας. Με μία παρότρυνση. Μην το σκεφθείτε πολύ. Γράψτε τον πρώτο που αυθόρμητα θα κάνει τους νευρώνες των χεριών σας να κινηθούν στο πληκτρολόγιο.

Μαρία Γενιτσαρίου