Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Η ποίηση στην εποχή του διαδικτύου και άλλες εκδηλώσεις

Από αριστερά: Χρ. Λιναρδάκη, Θ. Τσαλαπάτης, Α. Ξηρογιάννη,
Δ. Αγγέλου, Χρ. Γκέζος και Ν. Πουλάκος.
Το απόγευμα της 29ης Οκτωβρίου, μία ημέρα μετά την επέτειο του "ΟΧΙ" (τυχαίο, άραγε;), συναντηθήκαμε στο Polis Art Cafe στο αίθριο της Στοάς του Βιβλίου ο Νέστορας Πουλάκος, η Ασημίνα Ξηρογιάννη, η υποφαινόμενη και τρεις νέοι ποιητές: η Δήμητρα Αγγέλου, ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος και ο Θωμάς Τσαλαπάτης προκειμένου να συζητήσουμε για την "ποίηση στην εποχή του διαδικτύου".

Μέσα στη γεμάτη αίθουσα του Polis και ανάμεσα σε πολλή ποίηση (οι τρεις ποιητές που ανέφερα και η Ασημίνα Ξηρογιάννη, που εκτός από blogger είναι και ποιήτρια, μοιράστηκαν μαζί μας δημοσιευμένα και ανέκδοτα ποιήματά τους) καταθέσαμε καθένας την άποψή του και στη συνέχεια ζητήσαμε από το κοινό τη γνώμη του. Οφείλω να παρατηρήσω ότι οι περισσότερες απόψεις ήταν μετριοπαθείς. Περιστράφηκαν γύρω από το ότι το διαδίκτυο είναι ένα μέσο, του οποίου κάνει κάποιος χρήση κατά το δοκούν και είναι υπεύθυνος ακριβώς για τη χρήση που του κάνει, επομένως δεν μπορεί να είναι το ίδιο φορέας κακού.

Υπήρξαν και δύο απόψεις αντιδιαμετρικά αντίθετες, επειδή ακριβώς κινήθηκαν στα άκρα. Η μία ήταν του Νέστορα Πουλάκου, ο οποίος υποστήριξε ότι δαιμονοποιούμε αδίκως  το διαδίκτυο και ότι δεν είναι ο μπαμπούλας που νομίζουμε, ούτε είναι οι χρήστες του τόσο ανυποψίαστοι ώστε να κινδυνεύουν τόσο όσο λέγεται. Η άλλη άποψη ήταν η δική μου. Υποστήριξα ότι το διαδίκτυο προκαλεί όχι μόνο τη ζημιά που λέγεται, αλλά και πολύ μεγαλύτερη, επειδή μέσα στην πληθώρα των δημοσιεύσεων δεν μπορεί το κοινό να βγάλει άκρη, με αποτέλεσμα να απομακρύνεται από το σώμα του λόγου.

Στη συζήτηση που ακολούθησε με το κοινό θίχτηκαν πολλά θέματα (έριχνε και ο Βασίλης Χατζηιακώβου λάδι στη φωτιά!) και διατυπώθηκαν πολλές θέσεις (οι περισσότερες με μετριοπαθή διάθεση), θα αναφέρω όμως μόνο μία, η οποία έτυχε να συμπλέει με τη θέση της Ασημίνας Ξηρογιάννη. Είπε λοιπόν ένας κύριος από το κοινό ότι ποίηση πάντα υπήρχε και θα υπάρχει, ότι δεν νοείται η εποχή μας χωρίς διαδίκτυο και ότι ίσως θα έπρεπε να αντιστρέψουμε το θέμα και να μιλήσουμε για το διαδίκτυο στην εποχή της ποίησης...

Το τεύχος Δεκεμβρίου του vakxikon θα δημοσιεύσει τις ομιλίες σε ένα μίνι αφιέρωμα για το θέμα. Όσοι ενδιαφέρεστε για περισσότερες λεπτομέρειες, υπομονή μέχρι τότε!

Την ερχόμενη εβδομάδα είμαι προσκεκλημένη ως ομιλήτρια σε δύο εκδηλώσεις. Η μία είναι την Τετάρτη 5 Νοεμβρίου στις 19.00 στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών:


και η άλλη την επόμενη μέρα, Πέμπτη 6 Νοεμβρίου στις 19.30 στη Στοά του Βιβλίου:




5 σχόλια:

  1. Αγαπητό στίγμαΛόγου, Αγαπητές συντάκτριες και συντάκτες,

    Σε πολλές χωματερές του "τρίτου" (ή και τέταρτου) κόσμου, δουλεύουν πολλά μικρά παιδιά. Αυτά τα παιδιά είναι εκπαιδευμένα να διαλέγουν ποια από τα σκουπίδια μπορούν να τους δώσουν ένα, μισό ή και λιγότερο, από ένα πιάτο φαΐ. Αυτά τα παιδιά (μετά από κατάλληλη εκπαίδευση, που πολλά απ' αυτά θα την λαχταρούσαν αλλά δεν την έχουν) θα μπορούσαν να δουλέψουν σαν σύμβουλοι καθοδήγησης πολλών χρηστών του διαδικτύου. Όχι τόσο για να προτείνουν τι μπορεί να φέρει λίγη τροφή αλλά περισσότερο τι μπορεί να σου χαλάσει το στομάχι. Χωρίς να είναι απαραίτητο για τους χρήστες ενός "μέσου" να εγκαταλείψουν έναν τόπο όπου τα ελάχιστα πολύτιμα αντικείμενα συνυπάρχουν με όγκους σκουπιδιών.
    Ευτυχώς --ή δυστυχώς--, δεν έχει ακόμα εφευρεθεί η οθόνη που μπορεί να αναδίνει οσμές.

    Ευχαριστώ για την αφορμή και για τη φιλοξενία,

    Κωστής Α. Μακρής

    Υ.Γ. Ακολουθώ το παλιό μοντέλο της αλληλογραφίας όχι τόσο από συντηρητισμό αλλά σαν μια ματαιόδοξη προσπάθεια να επιβάλλω το μήνυμα στο μέσον.
    Άλλωστε, Μακ Λούαν εκείνος, Μακ Ρής εγώ.
    ΚΑΜ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ε, ας ακολουθήσω κι εγώ το παλιό μοντέλο. :)

    Αγαπητέ Κωστή,

    Το στίγμαΛόγου σε ευχαριστεί πολύ για το εξαιρετικά εύστοχο και υπέροχα αιχμηρό σχόλιό σου. Και ο Χρήστος Κουτσοκλένης μου πρότεινε το θέμα της επόμενης συζήτησης να είναι ακριβώς αυτό: οι τρόποι με τους οποίους είναι δυνατό να ξεχωρίσουμε το καλό από τα σκουπίδια...

    Ευχαριστούμε επίσης για την παρουσία, τη συμπαράσταση και τη συμμετοχή σου.

    Με εκτίμηση,
    Χ.Λ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ένα θέμα που δεν θίχτηκε είναι η καταιγιστική ανάγκη για έκφραση που οδήγησε -και αυτή- στον πληθωρισμό δημοσιοποίησης Λόγου που αυτοαποκαλείται ποίηση. Η γνώμη μου είναι ότι η άλλη καταιγίδα -η οικονομική και κοινωνική- που άλλαξε το δημόσιο συναίσθημα, δημιούργησε και μια επείγουσα ανάγκη να χριστούν ποιητές άνθρωποι που έχασαν άλλες ταυτότητες και αναγνώριση μες τη κοινωνία. Έτσι μες τη εικονική κοινωνία του δικτύου δημιούργησαν μαζί με άλλους με κοινή μοίρα, τη δική τους (όλων) εικόνα.
    Το ευχάριστο είναι ότι η ταυτότητα "ποιητής" εξακολουθεί να θεωρείται τιμητική και την διεκδικούν τόσοι. Το αμήχανο, είναι αυτό που έχετε περιγράψει.
    Δαίμονας, βέβαια δεν υφίσταται, όπως και άγιος κανείς.
    Είναι ποτέ δυνατόν μια εποχή που συσσώρευσε τόσα σκουπίδια υλικά, υπερπαραγωή και υπερκατανάλωση, να μην αντανακλάται και στην έκφραση;
    Ας το θεωρήσουμε ένα φαινόμενο της εποχής.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι μια πιθανή ερμηνεία, δεν αντιλέγω. Το αποτέλεσμα όμως ποιο είναι; Πού οδηγούν η υπερπαραγωγή και η υπερκατανάλωση; Ας προστατεύσουμε όπως μπορούμε ό,τι μπορούμε, τουλάχιστον σε κάποιους τομείς.

    Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και τη συμμετοχή σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το "που" οδηγούν δεν μπόρεσα να το ερμηνεύσω ούτε με όρους οικονομίας, ούτε φυσικών φαινομένων όσο και αν υπάρχουν αναλογίες.
    Υπάρχει αυτή η ρευστή, μη μετρίσιμη, ανατρεπτική φύση της ποίησης που μόνο με τη μελέτη της ιστορίας της μπορεί να βγάλει κανείς κάποια άκρη.
    Αλλά πολύ φοβάμαι ότι τότε δεν υπηρχαν οι επικοινωνιολόγοι τουλάχιστον με τη σημερινή μορφή, να μας πουν το "πώς" τα μικρά άπειρα κανάλια αντικαθιστούσαν τα πρότερα μεγαλύτερα και λιγότερα (ίσως και αγνοώντας τις πηγές)

    ΑπάντησηΔιαγραφή